کـاغذ بی خـط - نوشته های حسین نیکونژاد

آن کس که تو را دارد هیچ ندارد و هیچ نخواهد و هیچ نداند. هیچ ..

بازی زندگی

اصلا بيا و امروز را بچه باشيم
با هم مهربان
من می شوم همان پدر که هی می رود تا غذا بیاورد و
تو هم همان مادری باش که عروسک می خواباند.
خسته که شدیم
زیر چادر گلدار مادر بزرگ شب می شود و کنار هم می خوابیم.

شاید..
شايد هوسمان کشید زندگی را سخت نگیریم!

? تاریخ سه شنبه دوازدهم اردیبهشت 1385 ، ساعت 0:2 قبل از ظهر | لینک مطلب

من

معتقدم به انسان
احساس، درد.
و تا یک نفر اشک می ریزد، خنده ام تلخ است و خوشبختیم حرف.
بی تابی را دوست دارم، آرامش من مرگ احساس من است.
نمی ترسم که بسوزانندم، دیگر رغبتی هم به بهشت ندارم و تا انگشت در چشمی بد فرو دارم راضیم که..

هستم.

نیمرخ

نام : حسین
نام خانوادگی : نیکونژاد
محل سکونت : دزفول - ایران
تاریخ تولد : شب یلدا / 1362
تحصیلات : دانشجو
فعالیت : کامپیوتر - گرافیک
وضعیت تأهل : مجرد
علاقه مندی ها : خانواده، خواندن و نوشتن، بیماران، فداکاری، خنداندن، رانندگی با سرعت زیاد، موسیقی، دوست داشتن کسانی که کسی دوستشان ندارد، برنامه نویسی، گرافیک، غذا خوردن، قبرستان و گاهی اوقات تنهایی و بی علاقه گی..