کـاغذ بی خـط - نوشته های حسین نیکونژاد

آن کس که تو را دارد هیچ ندارد و هیچ نخواهد و هیچ نداند. هیچ ..

آغوش

ديگر لالايي نخوان مادر
بي تاب از همين خواب هاي بي دليلم.

نخواهم خوابيد
سالهاست که قصه هايت برايم تکراريست و گهواره ات درازاي قامتم را کم است.

خسته شده ام
چادرت را سر کن و مرا در آغوش بگير
خودت گفتي پشت اين پنجره ها دنيا خيلي زيباست.
همه ي قصه هايت از آنسوي پنجره اند.
دخترک کبريت فروش. خرگوش و موش و کلاغ.
گهواره ها بزرگند.
خواب ها هم زيبا.
تمام رويا هايم در آغوش گرم تو آرميده اند.
کجايي مادر ؟
خودت را برسان. بغلم کن . کودکت گريه ميکند مادر!

دوستت دارم مادر..

? تاریخ سه شنبه هجدهم مرداد 1384 ، ساعت 0:21 قبل از ظهر | لینک مطلب

پایان سکوت

فرصت براي حاشا ندارم.
مي خواهم فرياد کنم پايان اين مرگ را
اين سکوت را.

نازنين ترينم
خوب نگاه کن ... من هم افسانه مي شوم!

? تاریخ دوشنبه هفدهم مرداد 1384 ، ساعت 3:47 بعد از ظهر | لینک مطلب

من

معتقدم به انسان
احساس، درد.
و تا یک نفر اشک می ریزد، خنده ام تلخ است و خوشبختیم حرف.
بی تابی را دوست دارم، آرامش من مرگ احساس من است.
نمی ترسم که بسوزانندم، دیگر رغبتی هم به بهشت ندارم و تا انگشت در چشمی بد فرو دارم راضیم که..

هستم.

نیمرخ

نام : حسین
نام خانوادگی : نیکونژاد
محل سکونت : دزفول - ایران
تاریخ تولد : شب یلدا / 1362
تحصیلات : دانشجو
فعالیت : کامپیوتر - گرافیک
وضعیت تأهل : مجرد
علاقه مندی ها : خانواده، خواندن و نوشتن، بیماران، فداکاری، خنداندن، رانندگی با سرعت زیاد، موسیقی، دوست داشتن کسانی که کسی دوستشان ندارد، برنامه نویسی، گرافیک، غذا خوردن، قبرستان و گاهی اوقات تنهایی و بی علاقه گی..